In de titel staat paard, maar paard staat voor bloggen of eigenlijk überhaupt naar mijn laptop kijken. Want dat was (is) een ding. De afbeelding hier boven is van een harde schijf. Ellende met zo’n harde schijf was de oorzaak van een berg ellende. Normaliter houd ik niet van over ellende schrijven, maar een verklaring voor mijn afwezigheid is wel nodig.

What happend?

Eind november had ik een shoot voor Cotton Ivy op een te gekke locatie: Slot Asssumburg van Stayokay. De shoot ging prima. Ik was best heel erg tevreden met het resultaat. Dat ben ik niet snel (tevreden met mijn eigen werk) en vooraf ben ik altijd bloedje nerveus, maar als ik eenmaal aan het fotograferen ben dan valt alles op zijn plek. Dan valt er een soort rust over mij. Meestal kan ik niet wachten om daarna met het geschoten resultaat aan de slag te gaan. Zo ook dit keer. Maar vlak daarna begon ik ook bij een nieuwe werkgever (Kwantum) en kreeg ik het razend druk.

Ik zat toen al tijden te hikken tegen een lichte burn-out, kon mij erg slecht focussen en waar ik normaal overloop van creatieve ideeën bleven deze uit. Een soort mentale blokkade… De tijd begon te dringen, dus ik ging wel aan de slag. Blokkade of niet.

Foto voor Cotton Ivy FW 17-18

Ergens half december gebeurde er iets waar ik altijd nachtmerries van heb gehad. Een externe harde schijf stopte ermee. Deed niks meer. NIKS. De harde schijf waar ALLE data op stond van Cotton Ivy.  Ik ben best handig en heb van alles gelezen en opgezocht over hoe ik het kreng aan de praat zou kunnen krijgen.  Mijn kracht is meestal dat ik overal een oplossing voor kan bedenken. Dat ging nu niet. Jullie mogen best weten dat ik hier door een complete zenuwinzinking heb gehad. Ik voelde mij (nog steeds overigens) enorm schuldig naar Cotton Ivy toe. Ik heb hier compleet gefaald op professioneel vlak en ik zat al niet in een goede flow.  Alle dingen over backups maken heb ik wel gehoord, dus als je behoefte had om dat als reactie achter te laten: alsjeblieft niet.

De schijf heb ik uiteindelijk naar een bedrijf gestuurd (Stellar Data Recovery) en tot op de dag van vandaag hebben ze de data van de schijf niet weten te herstellen. Normaal duurt dit een week of 6 en kost dit je 900 euro. We zijn nu al op half maart en nog altijd is er geen goed nieuws. De schijf is nu doorgestuurd naar een speciale afdeling waar ze nieuwe technieken ontwikkelen. Heb ik weer….

Gelukkig hadden we nog een paar foto’s die ik op mijn online dropbox had gezet. Dus daar konden we een nood oplossing mee maken. Hiervoor moest ik echt mijn kiezen op elkaar zetten en doorgaan, dat klinkt heel raar. Maar als je niet lekker in je vel zit is het moeilijk om creatief na te denken. Een plan bedenken met chaos in je hoofd? Dat is een uitdaging. Ik moest letterlijk mijn verstand op nul zetten, want het liefste had ik mij verstopt in een heel donker hoekje. Mijn kans op succes zou hierna toch nihil zijn… So why bother?

Foto voor Cotton Ivy FW 17-18

Bloody Insecure

Dit hele gebeuren heeft mij zo onzeker gemaakt, dat ik mijn laptop eigenlijk niet eens meer durfde aan te raken. Want alles wat ik maak, bedenk of schrijf zou toch mislukken, althans dat zei het gemene stemmetje in mijn hoofd. Dat stemmetje is bloedje irritant…  Faalangst is echt een dooddoener. Als ik aan een blog begon was ik na 2 alinea’s de draad kwijt en klapte ik het ding weer dicht om snel iets anders te gaan doen.

Dit stuk tekst is het langste wat ik in maanden geschreven heb en ik voel mij inmiddels wat positiever. Bloggen geeft mij houvast en het is een uitlaatklep. Dus ik moet van mezelf proberen om weer serieus aan de slag te gaan. Dus dit hier is mijn virtuele schop onder de kont. En dat stemmetje, dat kan de pot op ;-).

En nu ik toch bezig ben…. Vandaag zijn de verkiezingen, dus vergeet vooral niet te stemmen.

x Jeske

Reacties via Facebook

comments

Mama van dochters Sterre (8) en Cleo (3), partner van Joram, Rainbows&Coffee, fotograaf, grafisch vormgever en eindredacteur van de Mama Company. Heeft ook een lichte koffie verslaving.