Tijdens het laatste Mama Company etentje kwamen we tot de conclusie dat we wel wat meer blogs over bevallingen mogen hebben. Who doesn’t love those? Ik, persoonlijk, ben er dol op. Bevalling programma’s, series (Call the midwife is top) of verhalen, maakt mij niet uit.  Dus een uitgelezen moment om eindelijk de geboorte van mijn jongste dochter op papier (macbook in dit geval) te zetten.  Daar haar grote zus samen met haar papa de navelstreng heeft doorgeknipt,  was dat best een bijzondere bevalling. Ik zal het beschaafd houden ;-).

Allebei mijn dochters zijn geboren met een zwangerschapsduur van 37 weken en 2 dagen. De oudste in het ziekenhuis en mijn jongste thuis.  Tijdens de zwangerschap van Cleo wist ik of eigenlijk voelde ik dat deze baby geen 40 weken zou blijven zitten.  Een kleine week voor dat ze geboren is had ik al een keer s’ nachts met voorweeën op de bank gezeten. Tv aan, warme thee, volle wasmand ernaast. Alles om die kleine binnen te houden. Daarom had ik die wasmand het hele weekend laten staan, in de hoop dat mijn nesteldrang de geboorte nog even kon afhouden. Heel graag wilde ik thuis bevallen, maar dan moest ze wel nog even blijven zitten. Na die nacht was het gelukkig weer rustig.

8 april: Met precies 37 weken moest ik naar de verloskundige voor controle. Daar had ik de onrustige nacht wel gemeld. Waarop ze ons wel nog even vertelde wie wanneer dienst had en wanneer ik ook weer moest bellen.

[pull_quote_left]Daar sta je dan met je hoogzwangere lijf, voor een auto met de motorkap open.[/pull_quote_left]

9 april: Een lampje van de auto was stuk en ik besloot om die zelf te vervangen. Dus ik naar de doe-het-zelf winkel, lampjes gehaald, instructieboekje erbij. Daar sta je dan met je hoogzwangere lijf, voor een auto met de motorkap open.  Te klooien, want ik kon er niet bij. Opgeven staat niet in mijn woordenboek, dus ben best een tijdje bezig geweest voordat ik besloot dat de hoek waarin ik mijzelf moest krijgen niet te doen was met een grote buik die in de weg zat en een rug die zeer begon te doen.  Dat lampje moest maar wachten, want ik wilde slapen. Nog een dagje luieren en dan ging ik me helemaal overgeven aan mijn drang om de bovenste plankjes van de keukenkastjes te soppen en de plinten in de berging stofvrij te maken. Dat zijn namelijk de eerste plekken waar een pasgeboren baby gaat kijken, toch? “He, mama, had je niet even dat kastje kunnen uitsoppen voor dat ik kwam. En waarom hebben die ramen strepen? Tsss… Had je geen eens tijd om de ramen te lappen? Wat ben jij voor een moeder?”. Wat er toch door hoog zwangere vrouwen heen gaat en waarom de meest onzinnige dingen schoon moeten…. Maar goed ook ik had daar last van. Dat wilde ik dus allemaal gaan doen, maar nog één dag zo’n lekker middagtukje. Dat kon nog wel.

[pull_quote_right]He, mama, had je niet even dat kastje kunnen uitsoppen voor dat ik kwam. En waarom hebben die ramen strepen? Tsss…[/pull_quote_right]

Daarna ging de dag in gierende vaart door, Sterre halen, eten koken, zwemles. Daar begonnen de eerste bellen te rinkelen. Normaliter zat ik altijd lekker te kletsen met andere moeders en die dag had ik geen zin om te praten. Ik had een paar ontzettende harde buiken en een raar gevoel. Tijdens het eten bleven die pijnlijke harde buiken maar komen.  Ik kan me nog herinneren dat ik naar mijn vriend, die onderweg naar huis was, appte dat ik me zo vreemd voelde.  Na het eten bracht ik Sterre snel naar bed. Manlief ging sporten en ik had het rijk alleen. Heerlijk!  Toen ik op de bank zat kwamen de harde buiken weer terug, zo aanwezig, dat ik ze ging timen.  Niet echt een rustig avondje zo dus. Tegen de tijd dat J (vriendlief) weer thuis was, kwamen ze om de 10 minuten en hielden ze een halve minuut aan.  Op de vraag of ik dacht dat het begonnen was, zei ik: “nee, dan zou het wel pijnlijker zijn’.

10 april: Eenmaal in bed kon ik de slaap niet vatten en begonnen die voorweeën ook weer te komen. Dus maar weer timen. Nu waren ze wel langer, maar niet echt pijnlijk. Om 01u ging ik douchen. De weeën stopte. Yes, dacht ik, vals alarm.

[pull_quote_left]neeeeee, ik wil nog niet.[/pull_quote_left]

Helaas toen ik weer in bed lag, had ik mijn eerste echte wee. “Oh ja, zo voelde ze’, was het eerste wat in me op kwam en gelijk daarna: “Neeeeee, ik wil nog niet”.  Ik schudde J wakker en melde de eerste echte wee. “Oké, fijn”, kreeg ik te horen voordat hij zich weer omdraaide.  Aangezien ik het niet nodig vond om hem wakker te laten zijn, terwijl het niet nodig was had ik daar vrede mee.  Mijn eerste bevalling was best snel en daarom besloot ik tegen 03u dat we de verloskundige maar moesten bellen.  Dat was voor J het signaal om nu echt wakker te worden en te gaan douchen. Even later arriveerde mijn favoriete verloskundige en een stagiaire. Ontsluiting was toen 4 cm en ze voelde dat de weeën goed hun werk deden. Nog altijd waren ze niet echt pijnlijk en kon ik ze heel goed opvangen. Er zat tijd genoeg tussen om nog grapjes te maken en thee te drinken.  “Is het nu echt begonnen?”, heb ik nog gevraagd. In de hoop dat de weeën wat sneller zouden komen ging ik nog een keer douchen. “Je hebt net gedoucht waarom moet je nog een keer douchen?”. Dat vroeg J die even het nut van douchen niet kon bedenken, behalve dan om schoon te worden. En aangezien ik nog geen 2 uur daarvoor ook al onder de douche had gestaan was hij het spoor compleet bijster.

Na 20 minuten douchen was ik er klaar mee en kwam ik er uit. Ons bed stond nog niet op klossen (ze waren die dag pas bezorgd), dat hadden ze nog geprobeerd te doen terwijl ik onder de douche stond. Die nacht kwamen we er achter dat de gehuurde klossen niet onder de poten van ons bed pasten. Handig…Nadat we de klossen als ondingen bestempeld hadden was het tijd om te stand van zaken te checken. 6 cm en de vliezen werden doorgeprikt in de hoop dat dat de frequentie zou aanzwengelen. Niet dus.  Het bleef erg relaxed, om de 5/7 minuten een wee die niet langer duurde dan een minuutje.

[pull_quote_right]Dat volume had ook haar zus wakker gemaakt.[/pull_quote_right]

De hele tijd heeft Sterre hier lekker doorheen geslapen, dus toen ik om 7.30u nog geen volledige ontsluiting begon ik me toch wel gehaast te voelen. Die kleine smurf moest er nu toch echt uit, anders zou de grote smurf wakker worden.  Het laatste randje wilde maar niet weg. Pijn deed het en in de raarste houdingen heb ik gezeten. Gefrustreerd, een beetje bang en ik raakte in paniek.  Tot op dat moment was het relaxed en opeens kon ik de pijn niet meer aan. Allerlei scenario’s spookte door mijn hoofd van wat er allemaal mis kon gaan. Opeens wilde ik naar het ziekenhuis en zag ik het niet meer zitten. “Jess, rustig worden. Ademen. De baby doet het goed, hartslagje blijft mooi stabiel.  Het gaat goed, je moet alleen niet in paniek raken”. De verloskundige kreeg me weer rustig en de paniek ebde weg.  Mijn doorzettingsvermogen kwam nu om de hoek, want ik was nog zo helder om te zien dat het 8.10u was en dat Sterre nu toch echt elk moment wakker ging worden.  Om 8.13u was ze daar dan eindelijk. Mijn kleine eigenwijze Cleo. Krijsend en mooi roze. Met een mega bult op haar hoofd, omdat ze waarschijnlijk met haar hoofdje scheef in het geboortekanaal gezeten had en ik haar daar met alle kracht toch heb door geperst. En ik zei niet zo vleiend, krijsend, omdat mijn lieve dochter aan het einde van de week haar stemmetje al kwijt was. Ze had zo’n volume dat ze schor was. Arm schaap en arme wij.  Dat volume had ook haar zus wakker gemaakt. Twee minuten was ze er uit en daar stond opeens haar grote zus de slaap uit haar ogen te wrijven.  Alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat er drie vreemde vrouwen (verloskundige, stagiaire en kraamhulp) in huis waren en dat er een gillende baby was kwam ze naast ons op bed en heeft het laatste stukje van wel heel dichtbij meegemaakt. Met als kers op de taart het doorknippen van de navelstreng.

[pull_quote_right]En ik zei niet zo vleiend, krijsend, omdat mijn lieve dochter aan het einde van de week haar stemmetje al kwijt was.[/pull_quote_right]

En die ramen, die werden toch nog schoon, want om iets na negenen uur stond de ramenlapper achter het raam, de ramen te zemen (dat is geen grapje). En ik, ik had het gevoel alsof ik in een achtbaan zat. 37 weken en 2 dagen was ik zwanger geweest.  Blij en opgelucht dat onze dochter er was, maar wel lichtelijk in shock dat ze er NU al was.  Pas weken later had ik het gevoel dat ik uit de achtbaan gestapt was. Maar he, mijn ramen waren schoon.

Liefs, Jess

Reacties via Facebook

comments

Written by Jess

Mama van dochters Sterre (8) en Cleo (3), partner van Joram, Rainbows&Coffee, fotograaf, grafisch vormgever en eindredacteur van de Mama Company. Heeft een lichte koffie verslaving.

    1 reactie