Als de blaadjes vallen en de bomen aan  de kant van de weg binnen een week een diep rood en gele kleur krijgen weet ik het zeker; mijn favoriete tijd breekt aan.

De herfst. Zwaar genieten van de mystieke ochtendmist waar het waterige zonnetje doorheen piept. Een haardvuurtje die ik niet persoonlijk bezit en mijn coole dikke truien mogen weer uit de kast gedragen in combi met mijn stoere laarzen met bont (nep).

[pull_quote_center]En eigenlijk juist omdat hij mij bestrafte als ik iets deed wat in zijn ogen toch echt niet kon had ik juist het gevoel dat ik het toch wilde doen…. Tja, rollen waren echt omgekeerd.[/pull_quote_center]

Na een heerlijke zonnige overgang van de zomer naar de herfst slaat het weer binnen een week zomaar om naar grauwe bewolking die als dikke deken boven Nederland blijft plakken. De herfstvakantie staat voor de deur en mijn zoon kijkt naar buiten en oppert zomaar een briljant idee voorafgaand aan een vraag met een inkoppertje. “ Hee mam, wat gaan we doen deze vakantie?” Ik word geforceerd na te denken over een week vakantie, van mijn zoon van 18 jaar, om daar voor hem een positieve invulling aan te geven. Ik hoef niet lang na te denken, voor ik mijn antwoord probeer te  formuleren wordt deel 2 van de inkopperige vraag al ingezet. “Mam, zullen we naar de zon?” Hmm… Ik dacht meer aan een bakkie choco bij de V&D, nieuwe kleding scoren en rap weer naar huis, werken…!

Aan de andere kant, het is grauw buiten ik merk dat ik ook wel toe ben aan de zon die toch al een week zoek is. En ach, hij is tijdens de zomer niet op vakantie geweest.

Ok, besluit ik. We gaan lekker een paar dagen naar de zon. Het wordt uiteindelijk zonovergoten Malta! Nooit geweest maar het klinkt werkelijk als een paradijs! En een paar dagen quality-time met zoon zie ik ook wel zitten.

Mijn zoon en ik pakken onze koffers en mijn vent brengt ons naar Eindhoven airport.

Na een brok in mijn keel om mijn vent achter te laten stap ik met zoon en koffers dapper af op de kofferdump-selfservice desk. Nog een paar uur en we zitten met onze bleke kontjes op een warm strandje, nou ja rotsen, want Malta staat niet bekend om zijn zandstranden.

Na bijna 3 uur vliegen openen de deuren van de voor mij gevreesde cocon en mijn zoon en ik worden overladen door de heerlijke warme buitenlucht die ons omarmt. Heerlijk! We checken in bij ons hotel waar we een fantastisch uitzicht hebben op een muur en onder ons de geluiden uit de altijd drukke keuken.

Maar ja, we zijn in Malta! Hoeveel tijd breng je nou door in je hotelkamer… toch?

We gaan meteen op pad. En genieten volop van de zon, het eilandgevoel en de tropische natuur. De dagen verstrijken en het valt me steeds meer op… de rollen lijken wel omgekeerd. Ik hou van architectuur en als ik alleen zou zijn dan zou ik om de haverklap stilstaan bij een gebouw en het helemaal in mij opnemen. Maar ja, mijn zoon stapt flink door en ziet geen gebouwen die zijn interesse kunnen prikkelen. Zit niets anders op dan ook doorstappen en onderwijl om mij heen kijken, met alle gevolgen van dien. Regelmatig krijg ik te horen dat ik voor mij moet kijken en even moet wachten met oversteken of dat ik beter moet oppassen omdat ik bijna tegen iemand aanloop. Ik betrap mijzelf erop dat ik op een gegeven moment zelfs roep; “Ik mag ook niets…!!” Eh… hallo was dat niet zijn tekst vroeger?

Ik let niet op oversteekplaatsen, als ik over wil steken steek ik over. Maar nu, krijg ik het op mijn kop en moeten we bij een oversteekplaats keurig wachten tot we kunnen oversteken. Raad eens wie er met een geiriteerd pruillipje staat te wachten tot dat rotding aangeeft dat ik over mag steken. Ik inderdaad.

We hadden een ober, bij het hotel, die bij de tafel kwam staan alsof hij elk moment verwacht dat iemand hem in elkaar zou slaan. Natuurlijk kon ik het niet laten om daar een beetje over te grappen. Ik vond mijn grap wel flink om te lachen maar ik kreeg het toch echt te horen ‘dat ik mij moest gedragen…’.

Op de boot van Malta naar het kleinere paradijselijke Comino hadden wij bovenop de boot een prachtig uitzicht. Tijdens het wachten (30 minuten later) op het vertrek werd de boot uiteraard flink vol gestopt met nog meer toeristen. Gelukkig was er voor iedereen plaats. Op een setje van 4 personen na die pal voor het uitzicht van anderen gingen staan. Ik ruik onrecht en wiebel wat heen en weer op het bankje. Maar werd consequent bestraft door mijn zoon die mij waarschuwde dat als ik ook maar één opmerking zou maken naar die mensen we onze spullen zouden pakken en terug naar het hotel zouden gaan… Ik moest er wel om lachen. (Heb er trouwens wel een opmerking over gemaakt.)

Het was een bijzondere ontdekking. En eigenlijk juist omdat hij mij bestrafte als ik iets deed wat in zijn ogen toch echt niet kon had ik juist het gevoel dat ik het toch wilde doen…. Tja, rollen waren echt omgekeerd. Maar ook fijn dat hij ziet waar zijn grenzen liggen en dat je kan zien dat hij in een aantal dingen heel consequent is waar ik wat losser over denk en omgekeerd. Hij is een volwassen man geworden met eigen normen en waarden.

Dus troost je als je nog in de kleine kinderen zit en af en toe gillend gek wordt als je met ze op pad gaat. Straks zul je merken dat bij jou de rollen zijn omgekeerd, een genot om te zien!

We hebben heerlijk genoten en kwamen lekker gekleurd weer naar het grauwe Nederland.

Reacties via Facebook

comments

Written by Redactie

Comments are closed.