Manon Thomas: De kunst van het weglaten

Manon Thomas: De kunst van het weglaten

Door -
0

Mijn zoons zijn al een paar jaar onafhankelijk van mij en we zien elkaar dus niet meer elke dag. De één communiceert een aantal keren per week met me. Verbaal en non verbaal, vertelt over zijn eigen leven, aanschouwt mijn reacties daarop, vraagt mij het hemd van het lijf en bestudeert mijn body language terwijl ik die beantwoord. Een liefdevol kat en muis spel.

De ander communiceert op een bijna onzichtbare manier. Hij weet dat ik hem voel. En hij voelt mij ook. Als kind vond hij dat reuze irritant. Omdat ik al wist dat hij iets ondeugends ging doen, lang voordat hij het ging doen. Mijn : “Je gaat toch niet….?” werd steevast met gezucht ontvangen. Maar ook met een sprankeling in zijn ogen, want wij hebben een band die niemand kan verbreken. Het weten, het zijn, de oer-verbinding.

Oftewel, de één is extravert, de ander introvert en ik ben evenveel met ze verbonden. Als mijn introverte zoon een paar dagen niets van zich laat horen, is er niets aan de hand. Duurt het langer dan een week, dan speelt er iets. Dan draait het om wat hij Niet zegt. Hij verstaat de kunst van het weglaten…. Hij schaakt. Maar ik mag van mezelf niet meer “Je gaat toch niet….?” zeggen. Hij is volwasssen en moet zijn eigen weg kiezen, of ik het daar nu mee eens ben of niet.

Ik blijf me verbazen over de wijze waarop hij een ‘beladen’ onderwerp aansnijdt. Dat hij van te voren zijn schaakstukken zorgvuldig in stelling heeft gebracht is echter geen verrassing.

“Mam, heb jij een honden-riem over”? Ik zit buiten te genieten van de voorjaarszon, als mijn telefoon rinkelt. “Nou…over? Hoe bedoel je?” Zoon: “Ik heb hem maar 1 dag nodig, want ik heb een hond”. Manon: “Voor een dag?” (hoopvol) Zoon: “Nee, ik heb een hond. Dat vertel ik toch. En de winkels zijn al dicht, dus ik koop morgen wel een riem. Maar ik moet hem vanavond nog wel even uitlaten”.

Yuki

Dus. Mijn zoon, die de hele wereld over reist, elk weekend als DJ in een andere club staat, die heeft een hond… Slimme move jongen! Even later knuffel ik zijn prachtige pup, na lang wikken en wegen gekocht bij een goede fokker met papieren. Zonder overleg met z’n moeder. Want die had alleen maar geageerd. En nu is ze verliefd en zeurt niet. Knuffelt alleen. En smeekt of ze mag oppassen als hij in het buitenland is. Schaak-mat!

Manon

Reacties via Facebook

comments

Soortgelijke artikelen