Hij kwam op een bijzondere manier in m’n leven. Freeky a.k.a. Gekke Freek. Hij werd me geschonken met de bedoeling dat hij het leed van het verlies van zijn voorganger zou verzachten, in zijn voetsporen zou treden. Een bijna onmogelijke taak. Mijn allereerste eigen hond noemde ik Homey. Een kleine ondeugende haarbal. Op zijn stamboom stond Norwich Terrier met een heleboel mooie namen van kampioenen als voorouders. Mij kon het niks schelen. Ik vond hem bij een fokker in het uiterste oosten van ons land. Een boerderij met veel honden en diverse nestjes. Homey was de grootste kluns van het hele nest en ik was op slag verliefd.

Bij thuiskomst liet ik hem onderzoeken door mijn eigen dierenarts en kreeg de diagnose zware hartkwaal. Een lang verhaal kort. Ik durfde niet op het aanbod van de fokker in te gaan om hem om te ruilen, had plaatjes in mijn hoofd van een zak met stenen en een brug met koud donker water. En ik was immers al verliefd, tot over m’n oren. Homey is ruim drie jaren m’n beste maat geweest. Tot zijn lieve hart het begaf. En de mijne ook bijna. Het duurde een paar maanden voordat ik de fokker kon bellen. Ik had beloofd hem op de hoogte te houden maar was bang dat ik niet uit mijn woorden zou kunnen komen van verdriet. Toen ik het eindelijk dacht aan te kunnen, was ik kansloos. Ik had me zó vergist in die man. Hij jankte met me mee, met volle uithalen en bracht me toen Gekke Freek.

Op zijn stamboom staat Frederick Fluweel, omdat Freeky natuurlijk niet past bij zo’n opsomming van kampioenen. Maar voor mij is het gewoon Freek. Volgende week al 14 jaar. Hij wordt steeds meer “Gekke” Freek.

Ik gaf hem die titel omdat hij bij onze ontmoeting, als een malle op me af kwam gerend. Met z’n lijf in een diagonale lijn. En niet zo’n beetje ook. Hij trekt allang geen strepen meer op het asfalt, maar als hij de vaart er even inzet, gaat dat nog steeds in een hoek van bijna 45 graden… té grappig. Net zo’n heerlijke haarbal als Homey, altijd dolgelukkig als hij me ziet. Ook al was ik maar een paar minuten weg geweest. En nog steeds. Alleen hoef ik nu niet eens meer weg te gaan….

Gekke Freek2 Gekke Freek1

Mijn Freeky is dement aan het worden. Het kan wéken goed gaan en dan ineens is hij van de wereld, ziet of hoort niks, begint zichzelf obsessief te likken en kan van het ene op het andere moment van zich af bijten! Dan weer de liefste van de wereld. Ik koester die momenten en alle herinneringen. En zet me vast schrap.

Manon

Reacties via Facebook

comments

Soortgelijke artikelen