…ik schrik wakker. Wat was dat? Dan galmt er weer een “wheeee’ door de slaapkamer. Ik houd mijn adem en ik doe een wens. Laat haar weer in slaap vallen, laat haar weer in slaap vallen, plieeezzee, laat haar weer in slaap vallen. Hoe laat is het? Een blik op de telefoon leert me dat het 05:16u is. Dat betekent dat ik hierna nog maar 1 uur en 44minuten slapen kan.

“Wheeeeheeeeee’.

Oh, nee. Die wil natuurlijk zo hier in bed liggen. Lekker dan, daar gaat mijn nachtrust. Misschien houdt ’t zo op en was het maar een enge droom en valt ze weer in slaap.

“Maaaaamaaa, maamaa;.

F*ck. Ik doe net of ik het niet hoor. Die gast naast me gaat maar. Het klinkt wel alsof ze heel verdrietig is.

‘Maaaamaaaaaa’.

Chips. Die gast wordt niet wakker. Dan maar slaapdronken uit bed stommelen. Ik kijk wel bij de kleine slaapverstoorder. Laat het alsjeblieft een droom zijn en geen nat bed. Daar heb ik geen zin in. Ik kan nu nog maar 1u en 42 minuten slapen.

“Had je een enge droom, liefje?’.

Mijn liefje knikt. Arm liefje. “Kom maar dan”. Zei ik dat nou? Waarom? Laat haar nou gewoon in haar eigen bed liggen. Met een half slapend kleutertje in mijn armen kruip ik weer mijn bed in. Lekker warm lijfje tegen me aan. Ik fluister in haar oortje dat de stoute droom nu weg is en dat ze lekker verder moet slapen.  Met haar duim in haar mond draait ze zich om en zegt mompelend ‘mama is lief’. “Jij bent ook lief, nu lekker slapen liefje’. Wat een schatje is het ook.

Oh no. Ligt die gast nou bomen om te zagen. Holy mother of… Nou, kan ik helemaal nooit meer slapen. Een tweede blik op de telefoon verteld me dat ik nog maar 1 uur en 40 minuten aan eventueel slaap over heb. Daar ging weer een boom. Ik geef een flinke duw tegen een rug. Even is het stil. Dan begint het gezaag weer. Grrrr, kap daar eens mee. Een tweede duw volgt. Dit gaat ‘m niet meer worden.

Zou wel een leuke blog zijn dit. Titel iets van “Het is 05:16u en….’. Best herkenbaar voor veel moeders. Huilend kind, snurkende man die niet wakker te krijgen is. Waarom word ik nou altijd zo boos van dat gesnurk, hij doet ’t ook niet expres. Weet je wat? Ik ga wel op de bank liggen. Slaap ze al weer? Als ik te vroeg ga dan komt ze me achterna. In wat voor vorm ga ik die blog dan gieten? Vanuit de ‘ik’ vorm als een soort verhaal of meer als een ‘heb jij dat nou ook?’. Neh, geen ‘heb jij dat nou ook’ dat is zo suf. Gewoon zo als het gebeurt. De ‘echte’ ellende. Geen suikerlaagje.

Nog even geduld dan slaapt ze wel weer. F*ck, ik moet plassen. Ook dat nog. Stomme blaas. Hoe ga ik dan verder? Het boeit toch niemand dat jij wakker ligt diep in de nacht met een kleuter naast je en een snurkende kerel. Ik ga gewoon plassen en als ze niet slaapt dan heb ik pech.

Yes, ze slaapt. Met deken en kussen sluip ik op mijn tenen naar de woonkamer. Als ik eenmaal lig begint mijn hoofd weer zinnen te vormen die eruit willen. Ik draai me nog een paar keer om, maar uiteindelijk winnen de zinnen. Ik haal mijn mac en open Chrome. Log in op de website en start een nieuw bericht. De titel luid ‘ Het is 05:16 en…’.

Na ongeveer 583 worden heb ik nog maar 1 uur en 4 minuten slaap over. Chips. Dat is kort. Lekker dan, als je straks fris en fruitig door de Efteling moet lopen. Nog even een header afbeelding erbij zetten.  Ga ik dit echt online zetten? Nachtelijke hersenspinsels zijn niet altijd briljant. Allesbehalve.

F it. Gewoon doen. Met nog een klein uur slaap op de teller klap ik mijn macbookie dicht. Zo dat lucht op.

Goedemorgen!

x Jess

Uitgelichte afbeelding is van Shutterstock.

Reacties via Facebook

comments

Written by Jess

Mama van dochters Sterre (8) en Cleo (3), partner van Joram, Rainbows&Coffee, fotograaf, grafisch vormgever en eindredacteur van de Mama Company. Heeft een lichte koffie verslaving.

    1 reactie

  1. Marguerita sep 25, 2016 at 11:22

    Herkenbaar helaas 😉 veel plezier in de Efteling vandaag!
    Marguerita onlangs geplaatst…Moet ze die bril nu op of niet?My Profile