Ik, dus. Daarom ga ik mij vandaag even voorstellen. Een voorstelblog? Na bijna 2 jaar bloggen? Dat werd wel eens tijd, vinden jullie ook niet? Ik was de laatste 60 blogs aan het doorscrollen en kwam tot de conclusie dat de lezers waarschijnlijk geen idee hebben wie ik ben. Niet zo handig als mamalifestyle blogger, dat krijg ik bijna mijn strot niet uit. Alle dirty secrets staan trouwens in de laatste alinea (dat is een clickbait alert, haha).

Die foto hier in de sidebar, die vrouw met die blonde haren dat ben ik. Dat mooie meisje is mijn jongste dochter Cleo. Ik schrijf weinig over mijzelf of mijn dochters. Wel schrijf ik over de leuke dingen die we gedaan hebben of de dingen die we mooi vinden. Persoonlijk vind ik het niet prettig om over hun ontwikkelingen te schrijven, dat voelt gewoon niet goed. Ik zou het vreselijk vinden dat als ze later groot zijn en dat hun vrienden kunnen terug lezen dat ze zus of zo niet goed of wel goed deden of dat ze krijsend op de grond van de supermarkt lagen. Dat gebeurd gerust wel eens. Trust me 😉 Als je dat soort verhalen zoekt, dan zijn er 20.000 andere mamabloggers die heerlijk schrijven over dit soort onderwerpen.

sterre-cleo-mama

Dat ze een mooie foto kunnen terug vinden, daar heb ik dan weer geen problemen mee.  Ik zou niets plaatsen waar ze zich ooit voor hoeven te schamen. Sterre vindt het overigens prima. En tegen de ‘Oehhh, er zijn toch van die vieze mannetjes die het wereld wijde web afspeuren naar foto’s van mooie kindertjes’ zeggers, zeg ik: die zijn er vast, maar er worden dagelijks zo’n miljoen foto’s het internet opgegooid via websites, social media enzovoort dat ik daar niet zo bang van word. Die vieze mannetjes gaan naar de site van H&M en plukken daar een goed uitgelichte foto vanaf. Dat is veel makkelijker. Of ze liggen in de duinen met een telelens. Je bent nergens meer veilig. En het lijkt me vreselijk om overal bang voor te worden, dus ik heb besloten dat ik er niet bang voor ben. Ik hou enorm veel mijn meisjes en vind ze de leukste, liefste en mooiste van de hele wereld. Dat straalt hopelijk door in de foto’s die ik van ze maak. Kunnen ze later alleen maar blij van worden.

De geboorte van Cleo heb ik uitgebreid beschreven. Mijn bevalling en dus mijn verhaal. Met het schrijven van die blog heb ik het ook een stukje verwerkt (ook al had ik geen moeilijke bevalling, het blijft heftig). Inmiddels ruim 350 woorden verder en nog steeds heb ik niets over wie ik ben geschreven. Daar ben ik best goed in, want ik heb altijd het idee dat ik niet zo interessant ben, dus waarom ik zou ik over iets schrijven wat niet interessant is? Maar het is een voorstel blog, dus laat ik dat eens gaan doen.

zusjes-klein

Ik ben Jeske (a.k.a. Jess). Als puber vond ik mijn naam heel stom, want wie heet er nou Jeske? Nu ben ik er wel blij mee, want wie heet er nou Jeske? Bijna niemand! Al sinds ik kan lezen ben ik daar verslaafd aan. Boeken kan ik verslinden, doe ik nog liever dan een film kijken. Het resultaat is een enorme hoeveelheid aan nutteloze weetjes. Ik maak voor Game of Thrones wel een uitzondering trouwens;-).  Alleen zijn vind ik soms heerlijk en heb niet zoveel nodig om gelukkig te zijn. Heb daarom ook een hekel aan ‘klagers’.

Na de lagere school ben ik havo/vwo gaan doen. daar maakte ik een potje van omdat ik een vreselijke puber was. Uiteindelijk met twee vingers in mijn neus een mavo diploma gehaald. Alles wat ik verdiende met mijn bijbaantje gaf ik zo’n beetje uit aan kleding. De keuze voor MBO Mode-Commercie was dus snel gemaakt. Dat deed ik in Amsterdam en heb daar een hele leuke tijd gehad, waarin ik heeeel veel ging stappen.  Mode was toch niet zo mijn wereldje, dus ik ging communicatie studeren. De mannelijke huisgenoot had ik toen al ontmoet. In die tijd werd mijn moeder ziek en is toen na een ziekbed van 6 maanden overleden. Een tijdje terug schreef ik een  brief aan mijn moeder, als ik die terug lees houd ik het niet droog. In diezelfde periode zijn wij ook gaan samenwonen. Een hele heftige periode en dat is nog zacht uitgedrukt.

shorty and me

Tijdens mijn studie kwam ik erachter dat Communicatie eigenlijk te breed voor mij was. Leerde van alles wat, maar eigenlijk van alles niets. Ik heb het wel afgemaakt! Voor mijn afstuderen maakte ik (samen met Tanja Kok) een documentaire voor kinderen over hoe het Jeugdjournaal gemaakt werd. Bij de NOS!  Leuk detail: ik was zwanger van Sterre. Hoogzwanger heb ik mijn scriptie verdedigd (9!). Daarna was ik heel erg bezig met het moederen en dacht; die carrière komt wel. Domste gedachte ooit, want daarna was er geen baan meer te vinden.  Dit stukje is een aparte blog waard, dus ik laat het voor nu hierbij.

Ik kom uit een familie van fotografen en een paar jaar geleden kwam ik er pas achter dat ik dat echt heel heel leuk vind. Het leukste wat er is. Naast schrijven, vormgeven en concepten bedenken. Heb ik al verteld dat ik best creatief ben? Alle foto’s bij mijn blogs zijn ook meestal van mijn eigen hand. Zo niet, dan staat het er duidelijk bij, anders kan je er van uit gaan dat ze uit mijn eigen koker komen.

Foto: Jeske Souverein Quote uit "All the light we cannot see" van Anthony Doerr
Foto: Jeske Souverein. Quote uit “All the light we cannot see” van Anthony Doerr

Laat ik niet vergeten te schrijven dat ik ook heel graag bak en kook. Vooral het fotograferen van het resultaat vind ik fijn om te doen. Als ik stress heb, dan moet ik gewoon een recept bedenken en foto’s maken. Daar kan ik heel relaxed van worden (foto’s maken van bloemen helpt ook trouwens).  Het opeten van mijn baksels vind ik trouwens ook geen straf. Oh, en koffie. I love coffee. Tijdens mijn zwangerschappen was ik altijd mijn koffie aan het plannen. Ik smokkelde vaak door 2 kleine kopjes te drinken (loedermoeder).

groentetaart

 

mama rules the world

Wat ook wel een beetje tussen de regels door te lezen is, dat is dat ik een chaoot ben. Dat komt omdat ik heel snel denk (denk ik). Als ik het ene idee heb, spring ik al weer door naar het volgende. Heb ook moeite met focussen.  Er staan ook regelmatig 10 blogs in concept, waar er dan maar 2 van uiteindelijk online komen. Ik zou graag al mijn ideeën willen uitwerken, maar dat wil dat dan perfect doen.  Half werk, daar houd ik niet van. Met de jaren ben ik wel gaan leren, dat niet alles perfect hoeft. Goed is soms ook prima.

Nog even een paar gekke weetjes en dan kap ik ermee. Ik haat bellen, omdat ik als kind gestotterd heb (en nog steeds af en toe). Waarschijnlijk daar een fobie aan overgehouden. Gelukkig hoeft het tegenwoordig niet zoveel meer. Volgende: i luv sale. Ben dol op koopjesjagen, de kringloop en marktplaats. Next: ik ben heel vroeg gaan menstrueren en had ook al jong last van acne. Als volwassene heb ik er nog steeds last van. Daardoor ben ik best onzeker. Als ik een foto van mijzelf plaats heb ik vaak iets bewerkt in Photoshop. Dat klinkt stom en nep en dat is het eigenlijk ook. Een spontane selfie zal ik toch niet zo snel posten door deze reden. Mijn geluksnummer is 13. Typisch Jeske, want ik ben altijd voor de underdog. Het allerlaatste gekke weetje: ik ben dol vlechten. Bij mijn meiden, maar ook bij mezelf. Het kost niets en geeft veel effect!

Dit is officieel de langste blog die ik ooit schreef. Kudos als je alles gelezen hebt. En heel tof. Dus dank dank voor je tijd. Dat waardeer ik enorm!

x Jeske (a.k.a. Jess)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties via Facebook

comments

Mama van dochters Sterre (8) en Cleo (3), partner van Joram, Rainbows&Coffee, fotograaf, grafisch vormgever en eindredacteur van de Mama Company. Heeft ook een lichte koffie verslaving.