Vorige week schreef ik in een blog dat ik iets niet meer zou herhalen, maar ik ga het toch doen. Morgen ben ik jarig en drieëndertig lentes jong. Vandaag ga ik vast iets verklappen. 

Ik houd niet van jarig zijn. In de belangstelling staan vind ik vreselijk. Daarom ben ik ook eigenlijk niet zo’n beste blogger, want ik vind het niet fijn om persoonlijke dingen te delen of selfies te maken… Als vlogger zou ik helemaal belabberd zijn, want ik zie mezelf niet steeds in de camera praten. De skills heb ik wel, want ik maakte een documentaire voor mijn scriptie en heb voor een stage filmpjes gemaakt. Ik ga deze link hier eenmalig delen. Hierna nooit meer…. (ruim 70.000 mensen zijn je al voor gegaan, dus of het veel zin heeft….)

Lijkt me duidelijk dat ik genoeg redenen heb om niet te willen vloggen 😉 

Morgen ben ik dus 33 en voor mijn gevoel ben ik nog lang niet daar waar ik zou willen zijn. Onzekerheid speelt mij enorm parten. Ben ik wel goed genoeg, waarom zou men voor mij kiezen?  Dit en nog veel meer excuses houden mij al veel te lang tegen. Laatst had ik een goed gesprek met manlief en die verklaarde me voor gek, want hoe kan ik onzeker zijn met al mijn talenten (dit zijn zijn woorden niet de mijne). Mijn antwoord is dan; ik kan van alles een beetje, maar niets goed genoeg. Tijdens mijn studie communicatie leerde ik ook van alles een beetje, maar veel verdieping was er niet. Hoogzwanger van mijn oudste dochter ben ik afgestudeerd (met een goed resultaat), daarna echter is er een hele tijd geweest dat er niets uit mijn handen kwam. Hormonen, veel onzekerheid en nog veel meer drama later wil ik dat nu graag achter me laten. 

nogutsnoglorywb

Het laatste jaar heb ik mij gerealiseerd dat mijn hart bij fotograferen ligt, maar ook concepten bedenken en deze uitvoeren. Van de locatie zoeken tot nabewerking en het hele circus er omheen. I love it! Mijn ogen gaan er van glimmen en ik krijg bergen energie. Voor shoots huur ik een camera+lens (lang leve Budgetcam) en elke keer moet ik deze met pijn in mijn hart weer terug brengen. Als ik ‘m* zelf zou hebben, dan zou ik veel meer aandurven. Tenminste, dat maak ik mijzelf wijs.  

Lees hier meer over de winactie!

Daarom ga ik morgen als cadeau aan mezelf een winactie de wereld inslingeren. Te winnen een fotoshoot van mij. Dan kan ik niet meer terug… Het is een investering in me, myself and I. Ik ga dus in het diepe springen hiermee en ik vind het doodeng. Want wat als er überhaupt niemand een shoot van mij wil winnen? Wat als men mijn werk gewoon heel slecht vind? Wat als? Dat is de grote vraag. Terwijl ik dit schrijf krijg ik alweer twijfels en hoor ik een duivels stemmetje narigheid fluisteren (“ga je dit echt plaatsen?”. Maar als ik het niet doe, dan kom ik nooit ergens. Het klinkt zo cliché, maar als ik doe wat ik altijd doe, dan krijg ik wat altijd gekregen heb. En ik wil meer op carrière  gebied dan alleen in de winkel staan en bloggen. Cotton Ivy heeft mij al een enorme kans gegeven en hopelijk is dat samen met deze winactie een springplank naar meer opdrachten. 

the time is now

Zo, dat lucht op… Morgen dus meer over die winactie. Ik heb nu al de kriebels…  #nogutsnoglory

xo Jess

*Nikon D750 met een 50mm Sigma Art lens. 

Reacties via Facebook

comments

Mama van dochters Sterre (8) en Cleo (3), partner van Joram, Rainbows&Coffee, fotograaf, grafisch vormgever en eindredacteur van de Mama Company. Heeft een lichte koffie verslaving.

10 gedachten over “Personal: Geen weg meer terug…”

  • Wauw, wat gaaf! Volg je hart!
    Ik ben heel benieuwd wat voor moois dit je allemaal zal brengen 😀
    Heel veel succes en geluk en vooral genieten!

  • Ik ken je verhaal heel goed, want het is ook mijn verhaal. Ik durf dus echt niet verder te gaan met mijn fotografie behalve voor bekenden een fotoshoot doen. Omdat ik mezelf echt niet goed genoeg vind.
    Heel goed overigens dat je deze sprong durf te nemen en ook super dat Cotton Ivy zo’n vertrouwen in je heeft..
    Nicole onlangs geplaatst…DIY: Giant cupcake (zeer makkelijk!)My Profile

    • Dankjewel! Onzekerheid is een b*tch. Dat doet niemand goed. Heb een tijdje terug een cursus gevolgd en onafhankelijk mensen naar mijn werk laten kijken. Dat heeft me best goed gedaan, nog steeds schijt ik bagger, hoor. Maar ik moet toch verder. Op sollicitaties krijg ik alleen maar afwijzingen…. Dus dan maar zo!
      Als je serieus verder wil met fotograferen dan wens ik je heel veel succes! xx

    • Dat laatste staat een beetje raar. Maar ik meen het oprecht! Iedereen zou moeten kunnen doen waar zijn of haar hart licht!

  • Ik herken je verhaal wele en beetje. Van alles iets kunnen, maar niet voldoende om er effectief iets mee te doen! Kan je werkelijk zo onzeker van worden. Ik geloof dat er erg veel mensen willen meedoen met je winactie 😉 !

    • Hi Kimberley, dankjewel! Dat doet me enorm goed om te horen. Ik ben er nu al ontzettend nerveus over. Maar goed… nu staat het online, dus ik kan niet meer terug! Fijne dag!

Reacties zijn gesloten.