De column die hieronder staat schreef ik voor een studieopdracht, ooit heel lang geleden. Ik was toen net bevallen van Sterre en nou ja, zo groen als gras. Wat moest ik nog veel leren bakte er niets van! Moet eerlijk bekennen dat ik er een heel klein beetje aan gesleuteld heb. Maar de tekst is nog net zoals ik het schreef in 2008. Vond het grappig om te zien dat ik nog steeds hetzelfde stijltje heb.  Dus dacht ik ga ‘m delen hier. Waarom ook niet?!

Emotionele Mama

Voor dat je denkt dat dit weer zo’n column is van een emotionele en vermoeide jonge moeder die het over haar kind gaat hebben. Dat is het niet.

Ik ga niet schrijven dat mijn kind de allermooiste, slimste, liefste, vrolijkste baby van de hele wereld is ( het is wel zo, maar goed daar zou ik het niet over hebben). Ook ga ik het niet hebben over dat eerste tandeloze glimlachje van mijn dochter, dat ik als eerste mocht aanschouwen. Nee, ik ga het hebben over de eerste avond dat ik ging stappen met mijn lief.

Op de desbetreffende avond ging ik samen met de mannelijke huisgenoot en een groep vrienden rond een uur of zes van huis. Mijn schoonzus bleef achter met onze dochter van 3 maanden oud. Na anderhalf uur lief geweest te zijn was de koek op. De rest van de avond heeft haar arme tante mogen genieten van het keiharde gegil dat onze dramaqueen kan produceren (dat gegil voelde haar tante nog twee dagen nagalmen). Dat is één oppas die ik kan afschrijven…baby-sterre-en-baby-mama

Praten kan ze nog lang niet, dus dan moet ze het maar op een gillen zetten om duidelijk te maken dat ze ons mist. Het was gewoon haar manier om te vertellen dat ze niet zonder ons kan. Ik voelde me vereerd dat ze niet zonder mij kan (en ja, blijkbaar ook haar vader).  De volgende dag moest ik werken en daarna zou ik met mijn collega’s uit eten gaan. Toen ik die avond thuis kwam sliep madame nog altijd niet. Normaal ligt ze om half 8 al op apegapen. Toen voelde ik me pas echt vereerd. Mijn dochter kon dus echt niet zonder mij! Dit was dus echt haar manier om te vertellen dat ze mij mist. Hmmm…

Twee maanden verder slaapt ze geen seconde minder als ik laat thuis kom. ‘Zou ze me niet meer lief vinden?’ dacht ik toen als vermoeide en emotionele jonge mama. Tot dat ik weer een prachtige, tandeloze glimlach van mijn dochter kreeg. Dat meisje dat ook de allermooiste, slimste, liefste en vrolijkste baby van de hele wereld is. Toen was alles weer koek en ei. Maar goed, waar was ik ook alweer gebleven?


Mijn jonge versie  is best schattig. Zou nu graag tegen haar willen zeggen dat ze moet gaan bloggen. En een spiegelreflex camera moet kopen. Maar voor maling aan wat mensen denken. Had ik toen maar wat meer zelfvertrouwen gehad… Wat zou jij tegen je jongere versie willen zeggen?? 

x Jess

Reacties via Facebook

comments

Mama van dochters Sterre (8) en Cleo (3), partner van Joram, Rainbows&Coffee, fotograaf, grafisch vormgever en eindredacteur van de Mama Company. Heeft ook een lichte koffie verslaving.