…en dat is heel logisch, want hun papa (a.k.a. de mannelijke huisgenoot) heeft niet hetzelfde kleurtje als mij. Een kleurtje wat nogal overheersend is. Een hele tijd terug schreef ik al eens een stuk over onze reis naar zijn roots.  Daar wil ik dat onderwerp graag mee afsluiten, want dat is niet waar ik naar toe wil met deze blog.

Mijn dochters lijken dus niet op mij. Ik ben blond met grijze ogen en een kaaskop zoals wij dat noemen. Mijn meisjes hebben beide prachtige lange donkerbruine haren, bruine exotische kijkers en een mooi caramelkleurig tintje. Het zijn mijn pindakaasjes (ja, zo noemen wij onze dochters 😉 )  en het zijn de liefste + mooiste meisjes die ik mij kan indenken. Maar ze lijken niet op mij en dat is prima. Het brengt soms wel eens gekke dingen met zich mee.

sterre-cleo-en-mama

Als ik alleen met de meiden op stap ben en ze lopen een stukje voor mij uit dan zie ik mensen wel eens zoeken wie er bij hoort.  Dat ik dan reageer op het “Mamaaaaa, ze lacht me uit” of een andere kreet dan kijken ze echt even 2 keer. Zelfs anno 2016.  Heel lang geleden toen Sterre nog een baby was vroeg er een oud dametje na een blik in de kinderwagen aan mij of ze geadopteerd was.  Even was ik daar best van slag van, maar al snel had ik daar vrede mee. Als ik hoor wat mijn schoonmoeder met 2 geadopteerde kinderen voor bizarre vragen heeft gehad dan valt het nog reuze mee.

Tuurlijk vind ik het diep van binnen wel eens naar als ik kinderfoto’s van mijzelf laat zien en mensen dan zeggen ‘Nee, sorry ik zie er echt niets van jou in’. Of als de oudste met een klasgenootje gaat spelen waarvan ik de ouders niet ken, ze me een beetje glazig aankijken als Sterre mij mee sleurt naar de ouder in kwestie. Meestal maak ik dan zelf een quasi-sarcastische opmerking in de trant van ‘Ze komt toch echt uit mijn buik hoor’ of ‘Sjaa, mijn genen hadden niet zoveel te zeggen’.

cleo-en-mama

Het bizarste wat ik heb gehoord was van een bewaker die destijds op mijn werk stond toen ik met Sterre voor het eerst lang kwam. Hij zei: ‘Oh, dat had ik niet achter jou gezocht..’. Uhhh, daar stond ik dan met mijn mooie baby in mijn armen en een bek vol tanden. Hoe durf je zoiets te zeggen? Te zot voor woorden. Ik hoop dat mijn meisjes later niet met dit soort toestanden hoeven om te gaan.

De foto’s die bij de blog zitten hebben we met zijn drieën gemaakt. Met behulp van een statief en de zelfontspanner. Donderdagochtend zal er hier een blog verschijnen met tips hoe jezelf ook meer foto’s samen met je kinderen kan maken!

Heb jij ook ervaring met dit onderwerp? Of heb je tips hoe ik hier het beste mee om gaan? Laat het mij weten in de comments hieronder!

x Jess

 

 

 

 

 

 

Reacties via Facebook

comments

Mama van dochters Sterre (8) en Cleo (3), partner van Joram, Rainbows&Coffee, fotograaf, grafisch vormgever en eindredacteur van de Mama Company. Heeft een lichte koffie verslaving.

5 gedachten over “Mijn dochters lijken niet op mij…”

  • Hou op schei uit, mensen kunnen zo dom en lomp uit de hoek komen!
    Ik ben zelf vrij donker (half Indisch) en mijn zoon heeft blauwe ogen en had tot zijn vijfde lichtblond haar. Hoe vaak mensen niet dachten dat ik de oppas, au pair of stiefmoeder was. Het hielp ook niet dat hij een fase had waarin hij het leuk vond om mijn naam te zeggen, i.p.v. ‘Mama’, vooral buiten op straat 😉
    Mijn dochter daarentegen is weer erg donker en mensen vragen me vaak of haar vader buitenlands is. Ehm, nee dus: ik ben verantwoordelijk voor haar donkere kenmerken, maar dat is opeens nu niet meer zichtbaar of zo? Ik denk dat mensen gewoon automatisch dingen eruit flappen gewoon om maar wat te zeggen/een praatje te maken, maar het komt er vaak gewoon verrot uit en is niet zo bedoeld (hoop ik dan maar).
    Persoonlijk is mijn grootste irritatie, wanneer mensen vernemen dat er een groot leeftijdsverschil zit tussen mijn kinderen: ‘Ah, van twee verschillende vaders zeker?’
    Maar natuuuuurlijk vind ik het leuk om het hier met jou (random stranger/kassamedewerker/kennis van kennis op een verjaardagspartijtje) over te praten! Wát wil je allemaal weten? 🙂
    Misschien moet ik er ook een blogpost over schrijven…
    Maris Maria Renne onlangs geplaatst…Mexicaanse Taco LasagneMy Profile

    • Mensen zeggen inderdaad maar wat en kijken niet verder dan hun neus lang is (zelfde als met roze kleertjes en dan zeggen ‘wat een leuk mannetje’). Dat valt niet altijd even lekker. Dat van die andere vader is wel heel brutaal… Dat zullen ze aan mij niet vragen want daar lijken die meiden teveel op elkaar voor. Maar kan ’t me zo voorstellen. Aan mijn schoonmoeder hebben ze ooit gevraagd toen haar jongste zoon geboren was (mijn man en zijn zusje zijn beide geadopteerd) of ze de aangenomen kinderen nu weg ging doen. Was in ’83. Maar even serieus; kinderen zijn toch geen honden die je naar een asiel brengt?
      Leuk als ik je geïnspireerd heb voor een onderwerp;-)

  • Hoi Jess,

    Ja helaas… mensen zijn rare wezens..
    En dat meisje was extreem hoor. Kon ze eigenlijk niks aan doen het kwam door haar ouders. Zo zei ze ook dat ze niet naast kinderen van een andere afkomst in de kring mocht zitten.
    Ik snap de Pindakaasjes nu. Grappig!

    Dankjewel ook voor jouw reactie.

  • Jaa ik heb er ervaring mee. ik ben zelf net zo’n mixje als jouw dochters met een blonde moeder en een donkere vader en kreeg daar als kind heel veel vragen over wat ik zelf oervervelend vond. Ik zag het niet als anders, maar anderen blijkbaar wel.
    Zo had ik een meisje in de klas dat niet bij mij mocht spelen omdat mijn papa een andere kleur had ( ?)
    En nu merk ik het nog steeds. Mensen vragen vaak: waar kom je vandaan? Als ik dan zeg dat ik Nederlandse ben dan vragen ze vaak nog 3x: maar waar kom je vandaan dan? Afgelopen zomer was ik met 2 vriendinnen op vakantie in Spanje. 3 meiden( alle 3 mixjes) lekker bruin en met een grote bos krullen. De ober vroeg ook waar wij vandaan kwamen en hij snapte maar niet dat we uit Nederland kwamen. Volgens hem was iedereen daar blond dus we hebben er maar geen antwoord meer op gegeven.

    Mijn zus heeft 2 kinderen waarvan de oudste donker haar heeft en de jongste een blonde krullenbos heeft. Als zij mama roept kijken de meeste mensen ook niet begrijpend naar haar en vooral niet als grote zus met donker haar erbij komt staan. De meest vreemde blikken kwamen nog wel toen opa de jongste uit school haalde. Zo’n donkere man die een blond kind meenam? Mijn zus kreeg daar de volgende dag wel een paar vragen over op het schoolplein.

    Ook merk ik het als ik met de twee zoontjes van mijn vriendin op stap ben. Dat zijn ook 2 mixjes en daar krijg ik ook voortdurend opmerkingen over. Vooral toen de jongste nog een baby was. Mensen kijken graag in de wagen en de meest vreemde opmerkingen die ik kreeg was: Goh wel een donker kleurtje he? Of al pratend tegen de baby: ja jij kan er ook niks aan doen he?
    Mijn vriendin zelf had het op haar werk toen haar moeder op het werk langs kwam met de jongste. Daar was iemand die zei: Naa wat een donker kindje? Zo zie je ze niet vaak! Mag ik hem even vasthouden en een foto maken? Dit moeten ze thuis echt zien hoor dat geloven ze nooit! Toen ik dat hoorde dacht ik echt: WTF? Het is geen kermisattractie hoor.

    Die opmerking van die oma en die beveiliger vind ik echt Not Done. Zoiets zeg je toch niet?

    Ik hoop ook dat jouw dochters en alle andere mixjes er weinig last van zullen hebben in de toekomst. Ik vind het vooral kortzichtigheid van mensen.
    Heb er verder niks aan over gehouden hoor, geen trauma’s of iets dergelijks en heb mij er ook bij neergelegd dat mensen blijkbaar zo zijn en op alle gebieden rare vragen kunnen stellen en rare opmerkingen kunnen maken. 😉

    P.s: ik noem het geen pindakaaskleur hoor. Liever caramel. Dat klinkt lekkerder en mooier. Ik lust zelf nl geen pindakaas.

    • Hi Yvonne, wat een rare ideeën hebben de mensen toch, he… Jouw ervaringen zijn wel iets extremer die van ons. Maar kan me voorstellen dat mijn meiden daar nog wel mee te maken gaan krijgen. Ben bang dat mensen zo in stereotypes blijven denken. Maar een kind niet laten spelen om die reden is wel echt bizar. Echt belachelijk.
      Mensen gaan ook altijd de kleurtjes vergelijken met die van andere mensen die ook mixjes zijn. Maar goed, over die pinda’s… Mijn man is geadopteerd uit Indonesië en dat pinda gebeuren is er bij hem ingeslopen. Zo ook pindakaasjes… Niet dat we het als koosnaam gebruiken, maar meer als we het erover hebben aan tafel ofzo; mama is een kaaskop, papa een pinda en wij zijn dan pindakaasjes etc.
      Bedankt voor je reactie!

Reacties zijn gesloten.