…en dat is heel logisch, want hun papa (a.k.a. de mannelijke huisgenoot) heeft niet hetzelfde kleurtje als mij. Een kleurtje wat nogal overheersend is. Een hele tijd terug schreef ik al eens een stuk over onze reis naar zijn roots.  Daar wil ik dat onderwerp graag mee afsluiten, want dat is niet waar ik naar toe wil met deze blog.

Mijn dochters lijken dus niet op mij. Ik ben blond met grijze ogen en een kaaskop zoals wij dat noemen. Mijn meisjes hebben beide prachtige lange donkerbruine haren, bruine exotische kijkers en een mooi caramelkleurig tintje. Het zijn mijn pindakaasjes (ja, zo noemen wij onze dochters 😉 )  en het zijn de liefste + mooiste meisjes die ik mij kan indenken. Maar ze lijken niet op mij en dat is prima. Het brengt soms wel eens gekke dingen met zich mee.

sterre-cleo-en-mama

Als ik alleen met de meiden op stap ben en ze lopen een stukje voor mij uit dan zie ik mensen wel eens zoeken wie er bij hoort.  Dat ik dan reageer op het “Mamaaaaa, ze lacht me uit” of een andere kreet dan kijken ze echt even 2 keer. Zelfs anno 2016.  Heel lang geleden toen Sterre nog een baby was vroeg er een oud dametje na een blik in de kinderwagen aan mij of ze geadopteerd was.  Even was ik daar best van slag van, maar al snel had ik daar vrede mee. Als ik hoor wat mijn schoonmoeder met 2 geadopteerde kinderen voor bizarre vragen heeft gehad dan valt het nog reuze mee.

Tuurlijk vind ik het diep van binnen wel eens naar als ik kinderfoto’s van mijzelf laat zien en mensen dan zeggen ‘Nee, sorry ik zie er echt niets van jou in’. Of als de oudste met een klasgenootje gaat spelen waarvan ik de ouders niet ken, ze me een beetje glazig aankijken als Sterre mij mee sleurt naar de ouder in kwestie. Meestal maak ik dan zelf een quasi-sarcastische opmerking in de trant van ‘Ze komt toch echt uit mijn buik hoor’ of ‘Sjaa, mijn genen hadden niet zoveel te zeggen’.

cleo-en-mama

Het bizarste wat ik heb gehoord was van een bewaker die destijds op mijn werk stond toen ik met Sterre voor het eerst lang kwam. Hij zei: ‘Oh, dat had ik niet achter jou gezocht..’. Uhhh, daar stond ik dan met mijn mooie baby in mijn armen en een bek vol tanden. Hoe durf je zoiets te zeggen? Te zot voor woorden. Ik hoop dat mijn meisjes later niet met dit soort toestanden hoeven om te gaan.

De foto’s die bij de blog zitten hebben we met zijn drieën gemaakt. Met behulp van een statief en de zelfontspanner. Donderdagochtend zal er hier een blog verschijnen met tips hoe jezelf ook meer foto’s samen met je kinderen kan maken!

Heb jij ook ervaring met dit onderwerp? Of heb je tips hoe ik hier het beste mee om gaan? Laat het mij weten in de comments hieronder!

x Jess

 

 

 

 

 

 

Reacties via Facebook

comments

Mama van dochters Sterre (8) en Cleo (3), partner van Joram, Rainbows&Coffee, fotograaf, grafisch vormgever en eindredacteur van de Mama Company. Heeft ook een lichte koffie verslaving.