Anne Kien: Pakken wat je pakken kunt

Anne Kien: Pakken wat je pakken kunt

Door -
1
Bron http://kermis.startpagina.nl/

Hij heeft een viezig wit shirt aan waarvan één mouw tot onder zijn oksel is opgerold. Zijn haar zit warrig en hij heeft zich al een paar dagen niet geschoren, denk ik. Op zijn arm prijkt een groot rood hart op een plek waar waarschijnlijk in het zwart eerst ‘onique’ stond. Die eerste M is daardoor de laatste van ‘MUM’ geworden. En MUM staat nu tussen twee harten geklemd. De muziek staat hard, heel hard. Boven de hoge tonen en de housebeat uit klinken opgewonden kinderstemmen. Gegil en gekrijs. Wat wil een mens nog meer op de zondagmiddag? Hij zit met zijn linkerbil op de rand en heeft zijn been nonchalant op het bankje gezet. Met zijn rechterhand geeft hij een draai aan het stuur. Als hij wordt geraakt (door een jongetje van vier) doet hij alsof dat hem totaal niet uit balans brengt. Behendig veert hij mee van links naar rechts en van voren naar achteren. Hij laveert als een moedige  strijder op het slagveld tussen de gillende kinderen en hun vaders.

‘Waarom zit hij niet gewoon in het autootje?’ vraagt Lotte terwijl ze naar de man wijst. ‘Omdat dat niet cool is, denk ik,’ antwoord ik. ‘Maar het is toch gevaarlijk wat hij doet? Het mag toch ook helemaal niet? Je mag niet op de rand. Toch?’ ‘Nee lieverd, het mag niet maar ik denk dat hij hier werkt.’ ‘Maar als je volwassen bent, is het toch heel kinderachtig als je zo stoer zit te doen?’ ‘Ja Lot, dat is best wel zielig.’

Vol overgave laat ik me manipuleren door mijn kroost.

Sinds we weten dat Pepijns hersenen worden gehalveerd, heb ik de behoefte om dingen vast te leggen. Ik maak meer foto’s en filmpjes, wil hem absorberen, vasthouden. Niet omdat ik bang ben óf denk dat hij er niet goed uit komt maar meer omdat ik weet dat ik mijzelf voor mijn kop sla als ik het niet doe en er tóch iets mis gaat. Het is een geruststelling dat de neurochirurg bij het benoemen van de risico’s  geen woorden vuil maakte aan ‘totale verlamming’ en ‘sterfte’ maar het schiet toch even door je hoofd. Sinds Pepijn overigens zélf weet dat zijn hersenen worden gehalveerd, pakt hij nog even de voordelen van zijn epilepsie mee. Zo staat hij nu regelmatig ’s nachts aan ons bed met de mededeling dat hij twee aanvallen heeft gehad, wat er na tien minuten ook ineens drie kunnen zijn. De trap op lopen om in zijn kamer zijn Nerf te pakken, gaat prima maar eraf is ‘te gevaarlijk’ want ‘dan krijgt hij vast een aanval…’. Alleen met de tablet aan de keukentafel zitten, is geen probleem maar zonder tablet is dat dan weer levensgevaarlijk want ‘hij mag niet alleen zijn…’

Ik vind de kermis stom maar de kinderen…oh de kinderen vinden het heerlijk.

Hij neemt ’t er van en ik laat het allemaal gebeuren.  Vol overgave laat ik me manipuleren door mijn kroost en zo komt het dat ik nu, nog misselijk van die karretjes van net (waar ik overigens ook op slinkse wijze in werd gelokt), bij de botsauto’s op de kermis sta. Inmiddels heeft Pepijn alles al gedaan wat ik niet wilde en heb ik iedere grens die ik had gesteld zelf overschreven. ‘Mag ik schieten?’ ‘Nee.’ ‘Waarom niet?’ ‘Schieten is stom.’ ‘Ah toe, mag het?’ ‘ Nee.’ ‘Ah mama, toe nou lieve mama (pruillip en kusjes op mijn hand)’ ’Ok maar dan maar drie kogels.’ En hupsakee daar ging ik, weg principes, weg moraal. Toen hij een cadeautje mocht uitzoeken, deden we het nog eens dunnetjes over en daarna bij het ballengooien én de visjes nog een keer met als resultaat dat ik hier nu met twee pistolen en een afschuwelijk Screammasker in mijn handen sta te wachten tot Jeroen en hij uit de botsauto’s komen. Lotte zwaait met het knuffeldolfijntje dat ze heeft gewonnen heen en weer. De net verworven sleutelhanger is inmiddels al kapot. Ik vind de kermis stom maar de kinderen…oh de kinderen vinden het heerlijk. En ik heb nu foto’s en filmpjes van Lotte die in de rups, die denk ik 4 km per uur ging, met beide armen in de lucht zwaait alsof het een achtbaan is. En ik heb een foto van een stralende Pepijn die in de botsauto’s zit en trots lacht naar de camera terwijl hij een stoere gast met een wit t-shirt frontaal raakt… 

En wát er ook gebeurt vrijdag… die foto’s en filmpjes neemt niemand me meer af.

#nog5nachtjestotdehelft

Reacties via Facebook

comments

Anne is ondernemer, vrouw van Jeroen en moeder van twee kinderen, Lotte van 8 en Pepijn van 6. Pepijn is geboren met een congenitale CMV-infectie die zich pas na 6 maanden openbaarde en de aanleg van zijn linker hersenhelft verstoord heeft. Anne schrijft (niet persé chronologisch) over het maken van keuzes, het bijstellen van dromen en doelen maar bovenal over het genot van de intense band met haar gezin in een (meestal)hectisch leven. Alle namen in de blogs zijn om privacy-redenen veranderd.

Soortgelijke artikelen