Anne Kien: Moederdag 2 the max

Anne Kien: Moederdag 2 the max

Het infuus pruttelt zachtjes. Ik hoor een klok tikken en in de verte klinken vrouwenstemmen. De straat is verlaten en de lantaarns verlichten onze kamer. Jeroen ligt tegenover mij op de bank en zucht. Hij heeft zijn handen voor zijn gezicht gevouwen. Mijn ogen prikken. Ik ben moe. Pepijn ademt diep en constant. Hij weet van niets. Aan de linkerkant van zijn hoofd zit een bult en hij krijgt zijn oog niet meer open. Twee grote witte pleisters versieren zijn kale koppie. Het staat ‘m goed deze look. Je moet wel even de paarse vlekken van het ontsmettingsmiddel wegdenken alhoewel dat het blauw van zijn ogen wel extra spectaculair lijkt te maken. ‘Verblindend blauw.’

Iedereen spant de spieren aan om zijn kleine lijfje straks op zijn plaats te houden en ik pruttel lieve woordjes in zijn oor en kriebel zijn hoofd.

Ik voel mijn vingers tintelen. God wat kan ik hier slecht tegen. Ik heb mijn overleden vader al tig keer om hulp gevraagd en juist nu we de kaarsjes zo nodig hebben, durf ik mijn status op facebook niet aan te passen. Honderden berichten hebben we gekregen voor, tijdens en vlak na de operatie. Hartverwarmend en dierbaar. We hebben een what’s app groep in het leven geroepen om iedereen op de hoogte te houden. Nadat de eerste hobbel van de operatie was genomen hebben we ons geluk gedeeld. Nu we een nieuwe hobbel hebben, wil ik al die lieve mensen niet ongerust maken. Wil ik mijzelf niet ongerust maken. Het is nu zondagavond 24 april en Pepijn heeft koorts, al twee dagen. Op zich niets zorgwekkends na zo’n heftige operatie maar omdat het vanmiddag richting de 40 graden ging en hij zijn nek niet goed kan bewegen willen ze geen risico nemen. Dus na bloed prikken, plas checken en een aantal artsgesprekken hebben we net een CT-scan gemaakt om te checken hoe het gaat. Hij laat het allemaal gebeuren. Als er een zwelling is, mag hij geen ruggenprik en als die er niet zit, moeten we hem voor de eenenveertigste keer vandaag wakker maken om vervolgens twee buisjes hersenvocht af te laten tappen. Stel dat hij een hersenvliesontsteking heeft, wil je zo snel mogelijk aan de antibiotica natuurlijk. Ik weet nog dat de neurochirurg zei ‘Als ze koorts krijgen, gaan we zoeken naar de ontsteking. Meestal vinden we die niet maar we kunnen het risico niet nemen.’ Toen dacht ik ‘ Ja, dat kunt u nou wel zeggen maar dat geldt natuurlijk niet voor Pepijn, die komt er net zo stralend uit als hij er in gaat…’ Dat leek ook zo en was ook zo maar nu zit ik hier met een knoop in mijn buik omdat ik niet weet waar dit heen gaat. 

De deur gaat open. Ik spring op en ga bij Pepijn staan. Ik kijk de kinderarts aan en weet genoeg. De zuster stelt voor om nog één keer zijn temperatuur te meten. Uitstel van executie. Ineens gaat de knop om. Dit moet en dit moet nu. ‘Prik jij?’ vraag ik aan de arts. ‘Ja.’ Zegt ze kordaat. Pepijn moet met een kromme rug liggen. Ik zit bij zijn hoofd en aai zijn wang. Hij is moe en lijkt een beetje versuft maar is vooral vol vertrouwen. Er staan twee zusters een neurochirurg in opleiding om zijn bed om zijn benen op hun plek te houden. Jeroen zit op de bank bij het raam en kan niet kijken. ‘Wil je dat ik tot drie tel, Pepijn?’ vraag de dokter. ‘Ja, dat is goed,’ zegt Pepijn zacht. Iedereen spant de spieren aan om zijn kleine lijfje straks op zijn plaats te houden en ik pruttel lieve woordjes in zijn oor en kriebel zijn hoofd. ‘Een, twee…drie…’ Pepijn knippert even met zijn ogen en kijkt mij recht aan. Alsof hij wil zeggen: ’Als dit moet, moet dit mamma. Ik verzet mij niet. Als jij en pappa denken dat dit nodig is, geloof ik dat.’ Terwijl de liquor langzaam in de buisjes druppelt, blijft Pepijn doodstil liggen. Vol vertrouwen. Wat is hij toch een bijzonder kind en wat is het bijzonder dat ik, juist ík van al die miljoenen vrouwen op de hele wereld zijn moeder mag zijn. Mijn moederdag wordt speciaal dit jaar.

Wanneer je kind een aandoening als epilepsie heeft, is niets wat het was en wordt niets wat het leek. Het is ongrijpbaar en onvoorspelbaar. Dat is een heftig en in ons geval ook mooi en verdiepend proces. Ons proces heb ik beschreven in mijn boek Zonder Meer zonder maar. Om ouders te helpen en te begeleiden in het leven met een zorgintensief kind met epilepsie is stichting ZIE in het leven geroepen. Ik heb besloten om van ieder boek dat ik verkoop (zowel papier als pdf) via de webshop 1 euro te doneren aan deze stichting. Meld bij je bestelling ‘Stichting ZIE’ en ik zorg ik dat het bedrag aan hen wordt overgemaakt.

anne kien

Reacties via Facebook

comments

Anne is ondernemer, vrouw van Jeroen en moeder van twee kinderen, Lotte van 8 en Pepijn van 6. Pepijn is geboren met een congenitale CMV-infectie die zich pas na 6 maanden openbaarde en de aanleg van zijn linker hersenhelft verstoord heeft. Anne schrijft (niet persé chronologisch) over het maken van keuzes, het bijstellen van dromen en doelen maar bovenal over het genot van de intense band met haar gezin in een (meestal)hectisch leven. Alle namen in de blogs zijn om privacy-redenen veranderd.

Soortgelijke artikelen