Anne Kien: Verder met de helft

Anne Kien: Verder met de helft

Door -
1

28-04-2016 – Verder met de helft

Precies een week geleden lag ik hier ook. Dezelfde afdeling, dezelfde verpleegsters alleen een andere kamer en een ander bed. Ik was misselijk van de kriebels in mijn buik en had een loodzware koffer achter me aan gesleept. Een grote koffer vol dromen en wensen maar ook vol met angsten en zorgen. Kotsmisselijk was ik er van. Ik denk dat alles wat je te lang binnenhoudt je uiteindelijk misselijk maakt. Om deze tijd, precies een week geleden zaten mijn hoofd en hart vol met gedachten. Lieve, mooie gedachten maar ook spinsels die ik niet hardop durfde te zeggen. Vragen die ik onmogelijk kon stellen, simpelweg omdat ik het eerlijke antwoord niet wilde horen. Liggend op mijn bed, kijkend naar jou, vroeg ik me af of je morgenavond nog dezelfde zou zijn, of je er überhaubt nog zou zijn. Of alle testjes écht wel goed waren gedaan en gegaan, of dit écht nodig was. Al wekenlang probeerde ik te voorkomen dat mijn visueel ingestelde brein plaatjes zou gaan maken van de operatie van het jouwe. Ik dwong mijzelf om bij het woord ‘luikje’ te denken aan een oud kasteel met geheime houten deurtjes met roestig beslag en niet aan jouw perfect gevormde hoofd. Het ‘uitzetten’ van jouw linkerhersenhelft klonk in mijn hart minder definitief dan het verbreken van iedere verbinding tussen die hersenhelft en de rest van je lijf. Iets wat uit staat, kan weer aan… als de verbinding is verbroken, valt de lijn dood….. Door erover te praten alsof het wel meeviel, viel het een beetje mee. Ik moest vertrouwen hebben voor jou, in jou.

Precies zes dagen geleden zat ik om deze tijd aan jouw bed op de Intensive Care. Jij was versuft van de operatie en ik versuft van trots en liefde. De dagen en nachten die volgden waren lang en onrustig. Koorts, infectie, euforie, verlamming, een ruggenprik, angst, liefde, frustratie en verlangen, het is allemaal de revue gepasseerd en nu, precies een week na de laatste nacht tot de helft, voel ik de ruimte in mijn buik ontstaan. Zie ik de ruimte in jouw hoofd ontstaan. Mijn kriebels verdwijnen en maken plaats voor vlinders omdat ik voor het eerst sinds jaren rust en ijver zie in jouw ogen terwijl je woordjes probeert te lezen. Ik geniet van de manier waarop jij reageert, helder en met focus. Het is iedere ochtend sinds de helft een feest als je me wekt met optelsommen en belangrijke vragen over spelling of klokkijken. Ik ben zo ongelofelijk trots op jou en verheug me op deze nacht. Dit wordt onze zesde nacht samen en misschien wel de bijzonderste nacht tot nu toe. Niet omdat het de allereerste nacht is sinds de operatie dat we niet gestoord worden door piepjes van infusen en controles van zusters. Maar omdat dit de nacht is waarna jij waarschijnlijk voor de aller aller allereerste keer in jouw hele leven écht uitgerust wakker wordt.

Anne

anne kien

Reacties via Facebook

comments

Anne is ondernemer, vrouw van Jeroen en moeder van twee kinderen, Lotte van 8 en Pepijn van 6. Pepijn is geboren met een congenitale CMV-infectie die zich pas na 6 maanden openbaarde en de aanleg van zijn linker hersenhelft verstoord heeft. Anne schrijft (niet persé chronologisch) over het maken van keuzes, het bijstellen van dromen en doelen maar bovenal over het genot van de intense band met haar gezin in een (meestal)hectisch leven. Alle namen in de blogs zijn om privacy-redenen veranderd.

Soortgelijke artikelen